When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to meSpeaking words of wisdom, let it beAnd in my hour of darkness she is standing right in front of meSpeaking words of wisdom, let it be
เมื่อยามใจทุกข์ยากลำเค็ญ แม่พระมาเยือนฉัน
เอื้อนเอ่ยวาจาปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
แม้ในห้วงยามมืดมน แม่ก็ยังยืนอยู่ตรงหน้า
กล่าวคำแห่งปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย
พร่ำวาจาแห่งปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
และเมื่อผู้คนที่อกหักเจ็บช้ำ เห็นพ้องต้องกัน
คำตอบจะมา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
แม้ต่างคนต่างทาง แต่ยังมีหวังว่าเขาจะเข้าใจ
คำตอบจะมา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย
คำตอบจะมา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย
พร่ำวาจาแห่งปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
แม้ราตรีจะมืดมัว แต่ยังมีแสงที่ส่องมาถึงฉัน
ส่องสว่างจนถึงรุ่งอรุณ “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
ฉันตื่นขึ้นยามเช้าด้วยเสียงดนตรี แม่พระก็มาเยือนฉัน
เอื้อนเอ่ยวาจาปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
และปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย
พร่ำวาจาแห่งปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
และปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย
พร่ำวาจาแห่งปัญญา “ปล่อยไปเถิด อย่าฝืนเลย”
