ใกล้เกลือกินด่าง
จังหวะ แมมโบ
ทํานอง สมาน กาญจนผลิน
คําร้อง ชาลี อินทรวิจิกร
สุเทพ วงศ์กําแหง ขับร้อง

บ้านอยู่เรียงเคียงกัน เกือบทุกวันเห็นอยู่
เพียงแต่ตามองไป มองด้วยใจเอ็นดู
บอกให้รู้ความนัย
บ้านอยู่เรียงเคียงกัน เขตรั้วกั้นเอาไว้
ตาแต่ตามองไป ใจต่อใจตรงกัน
แต่กระนั้นยังหวั่นเกรง
จะว่าไกลก็ไกล จะว่าใกล้ก็ใกล้ รู้แก่ใจกันเอง
จะปล่อยไปตามเพลง เห็นอยู่ว่าเรากันเอง
หรือเก่งแต่เพียงท่าทาง
บ้านใกล้เคียงเพียงไหน เหมือนใกล้เกลือกินต่าง
มัวแต่ทำอําพราง มัวแต่วางอารมณ์
ก็คงสมคำเปรียบเปรย

เนื้อเพลง  ตัวไกลใจยัง

ผลงานเพลง – มงคล อมาตยกุล
สุเทพ วงศ์กําแหง – ร้อง

แม้ลาจากไปหัวใจพี่ดังชิดชูอยู่ยังระวังใกล้เธอ
ปกปักบําเรอเปรอปรองมองเมียง
ฝากเนื้อเพลงครวญดุจเสียงพี่ร้องลํานําจําเรียง
ขอไปคลอเคียงด้วยเสียงพาที

หนทางห่างกันนั้นกายห่างเธอฝังใจใฝ่เจอละเมอฝากใจ
อยู่ห่างทางไกลคงใจไมตรี
สร้อยคล้องคอเธอเส้นนี้ ใส่ไว้ประจําจงดี
เหมือนแทนมือพี่ที่เคยคล้องคอ

ถึงไกลใจยังเหมือนดั่งยังเคย เคล้าอยู่ชูเชยเย้าเอ่ยคําพ้อ
แม้นานปานใดขอให้คอยรอ
หวนกลับมาคลอพะนอ
เนานานสุขสันต์ชั่วกัลปา

นับคือจากกันนับวันจากไกล เหมือนวันหยุดไป
คล้ายใครแอบโกง
ฉุดหยุดยามโมงโกงวันเวลา
เฝ้านับวันคืนห่างหา
ยิ่งนับยิ่งกลับคลาดคลา
หรือปวงเทวาแกล้งมาล้อพี่

เนื้อเพลง ไม่สนคนรวย

ผลงาน – วินัย รุ่งอนันต์
สุเทพ วงศ์กําแหง – ร้อง

รักใครไม่เคยเท่าเทียมคนงาม
ไม่คิดจะถามถึงความรักคนปนเงินตรา
ถ้าหากจิตและใจเหมือนน้ำกลิ้งบนใบหญ้า
ยอมกินน้ำตาขอทนจนกว่าสิ้นใจ

คนรวย ๆ เขามีศรีศักดิ์
จะไปรักเขาอยู่ทําไม
คนดี ๆ เขามีปัญญา
เงินจะพานั้นมาชื่นใจ
อาจยอมหิวในบางครา หน้าไม่สดใส
โชคดีถ้ามีเมื่อใด ฟังหัวใจเต้นก็เป็นเพลง

น้องเอยน้องจงหันใจมาจอง
พี่เป็นเจ้าของแล้วมา ร่วมครองรักบรรเลง
ช่วยกันแบกกันหามขยันกันให้ครื้นเครง
ให้คนเขาเกรงว่าเราคนเก่งด้วยกัน

วันเวลามักพาความสุข
ปัดความทุกข์หนีคนขยัน ใยจะมัวคิดกลัวความจน
เราจะจนก็คนเดินเหมือนกัน
ไม่เคยคิดสนคนรวยหลอกเจ้าจอมขวัญ
หน้าน้องไม่งามลาวัลย์ แต่เหมือนจันทร์จ้าอยู่ในใจ

เนื้อเพลง ศักดิ์เธอแค่กา

ผลงานเพลง – โอฬาร เพียรธรรม
สุเทพ วงศ์กําแหง – ร้อง

ใครเขาตีค่าตัวให้เธอ
ถึงทําตัวเป็นคนเย่อหยิ่งจนแทบสุดจะทาน
พานพบใครสายตาเพียงชายมองผ่าน
และทําท่ารําคาญดังขอทานซมซานมาหา

เธอนั้นรวยและสวยเลื่องลือ
และมีดีกรีต่อชื่อเกียรติก็คือลูกพระยา
ชายหลายปองหวังเป็นคู่ครองกานดา
แต่เธอไม่นําพาถือตัวเป็นยูงสูงลอย

เธอวัดคนด้วยเงิน
หลงตัวเด่นเพลินเลิศเกินใครสุดเอื้อมสอย
แต่ใจเธอไม่เลอไม่เลิศสูงลอย
ไม่คุยแม้เพียงหน่อยก็พลอยไม่อยากจะมอง

คนเขาตีราคาให้เธอ
แค่กามีเฟอร์นิเจอร์ศักดิ์เธอใช่ศักดิ์ยูงทอง
จงคิดดูขอเตือนโฉมตรูจงตรอง
เจอวันสิ้นชายจองแล้วเธอต้องหม่นหมองเสียใจ