เมื่อตอนเป็นเด็ก
ฉันชอบฟังวิทยุเสมอ
เฝ้ารอฟังบทเพลงที่ฉันรัก
พอเพลงนั้นเริ่มบรรเลง ฉันก็ร้องตาม
และมันทำให้ฉันยิ้มได้
ช่วงเวลาเหล่านั้นช่างสุขสันต์
และก็ไม่ได้นานมานี้เท่าไร
บางครั้งฉันก็สงสัยว่า มันหายไปไหน
แต่บัดนี้ มันกลับมาอีกครั้ง
เหมือนเพื่อนเก่าที่พลัดพราก
บทเพลงที่ฉันเคยรักนักหนา
ทุก ๆ “ชา-ลา-ลา-ลา”
ทุก ๆ “โว-โอ-โว-โอ”
ยังคงเปล่งประกาย
ทุก ๆ “ชิง-อะ-ลิง-อะ-ลิง”
ที่พวกเขาเริ่มร้องนั้น
ช่างไพเราะเหลือเกิน
เมื่อถึงท่อน
ที่เขาทำให้เธอใจสลาย
มันทำให้ฉันน้ำตาไหล
เหมือนครั้งก่อน
ราวกับวันวานหวนคืน
หวนคิดถึงวันวาน
กับช่วงเวลาดี ๆ ที่เคยมี
ทำให้วันนี้ดูเหงาขึ้นมา
เพราะอะไร ๆ เปลี่ยนไปมากนัก
มันคือบทเพลงรัก
ที่ฉันเคยร้องเสมอในวันนั้น
ฉันท่องจำทุกถ้อยคำ
ท่วงทำนองเก่า ๆ เหล่านั้น
ยังคงไพเราะจับใจ
เหมือนช่วยละลายกาลเวลา
ทุก ๆ “ชา-ลา-ลา-ลา”
ทุก ๆ “โว-โอ-โว-โอ”
ยังคงเปล่งประกาย
ทุก ๆ “ชิง-อะ-ลิง-อะ-ลิง”
ที่พวกเขาเริ่มร้องนั้น
ช่างไพเราะเหลือเกิน
ความทรงจำที่ดีที่สุดของฉัน
ย้อนกลับมาอย่างชัดเจน
บางเรื่องก็ทำให้ฉันน้ำตาซึม
เหมือนครั้งก่อน
ราวกับวันวานหวนคืนอีกครา
Leave a reply