กวีบทเก่า
ศิลปิน นูโว
แต่ก่อนทุกครั้งทีไร ได้อ่านได้เห็นในบทกวี
แค่อ่านแล้วทิ้งมันไป ไม่เคยใยดีไม่ซึ้งชวนฝัน
ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า คือความรักที่กลายเป็นเศร้า
อ่านไปก็งั้นๆ เรื่องราวที่ซ้ำๆ
อ่านไปยังขำ ซ้ำเติมเรื่องเก่า
ต้องมีคนสมหวัง ต้องมีคนชอกช้ำ
ไม่จำ ไม่ซึ้ง ไม่เกี่ยวกับเรา
จนวันที่เขาลืมเรา จู่จู่ ความเหงาก็เกิดมี
กลับเกิดลึกซึ้งในบทกวี ได้อ่านอีกที่น้ำตาจะไหล
ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า คือความรักที่กลายเป็นเศร้า
** อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ
แต่มันไม่ขำ เพราะเป็นตัวเรา
(ให้มันตอกย้ำ ซ้ำเติมใจเรา)
ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้งกับความผิดหวัง
ต้องเจ็บต้องเหงา
เก็บความหมายทุกตอน เก็บอักษรทุกตัว
อยู่ในหัวใจเราเข้าไปข้างใน
ให้มันช้ำไปอีก ให้ช้ำเข้าไปให้มันสาแก่ใจ
ให้ช้ำกว่านี้ (ซ้ำ **)
ต้องเจ็บต้องช้ำ เป็นอย่างตัวเรา
Leave a reply