Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dared
Disturb the sound of silence
“Fools” said I, “You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you”
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said, “The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sounds of silence”
สวัสดี…ความมืดมิด เพื่อนเก่า
ฉันมาเยือนเจ้าอีกคราวด้วยเรื่องราวในใจเบาเบา
เพราะภาพนิมิตที่ค่อยๆ แทรกซึม
ฝากเมล็ดไว้ขณะฉันหลับลึกในค่ำคืน
และภาพนั้นที่หยั่งรากกลางสมอง
ยังคงก้อง
ในเสียงแห่งความเงียบงัน
ในฝันอันไม่สงบ ฉันย่ำไปเพียงลำพัง
ตามตรอกแคบปูหินดั่งทางวังเวง
ใต้แสงไฟถนนสลัวจาง
ฉันยกคอเสื้อขึ้นกันลมหนาวอย่างเลือนลาง
จนสายตาถูกแสงนีออนเจิดจ้าทิ่มแทง
กลางรัตติกาล
แตะต้อง…เสียงแห่งความเงียบงัน
ในแสงสว่างเปลือยเปล่าที่พาดผ่าน
ฉันเห็นผู้คนนับหมื่น…หรืออาจมากกว่านั้น
คนพูด โดยไร้ถ้อยคำ
คนฟัง โดยไม่รู้เรื่องราวใด
คนแต่งเพลง…แต่ไร้เสียงที่จะแบ่งปัน
และไม่มีผู้ใด
กล้าทำลายเสียงแห่งความเงียบงันนั้น
ผู้คนต่างก้มกราบอธิษฐาน
ต่อเทพเจ้านีออน…ที่พวกเขาสร้างขึ้นเอง
และป้ายไฟก็ส่องประกายเตือนใจ
ด้วยถ้อยคำที่ค่อยๆ ปรากฏอย่างเงียบเหงา
“ถ้อยคำของศาสดา
ถูกเขียนอยู่บนกำแพงรถไฟใต้ดิน
และห้องแถวสลัวเศร้า…”
แว่วเบา…ในเสียงแห่งความเงียบงัน
