ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
ใจเย็นอย่างไร
ในเมื่อหัวใจต้องการ
วันคืนที่ผ่าน
คอยนงคราญ เหมือนคอยวันตาย
ใจเย็นอย่างไร
ฉันกลัวหัวใจกลับกลาย
นานไปแล้วหน่าย
กลัวเธอคลายหน่ายรักไม่ยั่งไม่ยืน
(ซ้ำ)*เฝ้าคอยดูน้ำใจเธอ
ยิ่งกลัวคอยเก้อ
เพราะเธอไปรักคนอื่น
กลัวใครเขาจะชิงไปชื่น
สุดจะฝืนทำใจเย็นๆ
ใจเย็นไม่ไหว
เพราะถ้าขืนทำใจเย็น กลัวเธอล้อเล่น
ใจเย็นๆไม่เห็นลงเอยสักที
…(ดนตรี)…(ซ้ำ)*
ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
ใจฟ้าใจดิน คนเราเกิดมา
แม้ว่านาคารับร่างไม่ผิดกันไป
แต่ในหัวใจ ช่างแปลกไฉน
ทำไมใจฟ้าใจดิน
ใจฟ้าใจดิน สองใจใฝ่ฝัน
สายเลือดเดียวกัน สัมพันธ์รักด้วยชีวิน
อยู่ในหนใด ฝันใฝ่อาจินต์
ดวงใจถวิล รำพัน
(ซ้ำ) * เหมือนไม้ต่างปล้อง พี่น้องต่างใจ
พี่น้องร่วมไส้ ใจยังต่างกัน แล้วใจคนอื่น ดาษดื่นอยู่นั้น
จะให้เหมือนกัน มันยากเต็มทน
ใจฟ้าใจดิน ดวงใจผวา
ฝาแฝดกันมาคนรักทักผิดตัวตน
เจ็บใจ สองคน หมองหม่นลำเค็ญ
จึงเป็นใจฟ้าใจดิน
…(ดนตรี)…(ซ้ำ)*
คำร้อง พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ ยุคล
ทำนอง ม.ล.ประพันธ์ สนิทวงศ์
ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
* แจ่มจันทร์เจิดฟ้า นภาสุดใสยามระรวยรื่น
แสนชื่นเมียงมอง สองใจต่างใจปอง
สองคู่คู่สม หวังชมเชยชิดเคียงครอง
บ่ต้องวอนเว้า บ่เง้างอน เหมือนกลอน ดลเอย
โอ…ละเน้อ โอ้ละเน้อ…นวลเอย โอ…ละเน้อ
อกข่อยคอยชม บ่ห่างบ่จางเจ้าเลย
…(ดนตรี)…(ซ้ำ)*
คำร้อง ทำนอง สง่า อารัมภีร์
งามเอย งามเหนือเดือนดารา
งามดังดอกฟ้า ลอยลงมายังปฐพี
แม่งามเหนือเพชรนิลมณี
แม่สร้างสมแต่ความดี จึงเป็นสตรีที่สวยงาม
งามเอย งามทั้งการพูดจา
ทีท่ากริยาดังบุษบายอดนงราม
เด่นเหนือดวงดาววาววาม
แต่น่าเสียดายนงราม นั้นเป็นดอกฟ้าในมือโจร
เปรียบดังวิหคอยู่ในกรงทอง ใจย่อมหมอง
แม้รังเรืองรอง ก็อยากผกโผ
ฟังคำพี่วอนจงอ่อนโอน
ดอกฟ้าในมือโจรพี่รักเธอเหลือคณา
บุญเอย บุญสองเราถ้ามี
ขอเทพเทพีจงปราณีและโปรดเมตตา
ให้เหมือนราตรีคู่ทิวา
ให้เหมือนอาทิตย์คู่จันทรา นะแม่ดอกฟ้าในมือโจร
ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
(ซ้ำ) * เพียงแต่ตาพี่ชะเง้อ บังเอิญเจอก็แต่ตา
ช่างน้อยจริงนะวาสนา ฮึม… ได้แต่ตามองกัน
ตาน้องมองตาพี่ เหมือนปราณีอยู่ครันๆ
ยิ่งกว่าถ้อยคำรำพัน ว่าไม่บั่นไมตรี
ตาพี่มองน้อง ในเมื่อตาน้องก็มองพี่
สายตานั้นมี ความหมาย ว่าหัวใจผูกพัน
เห็นจะเป็นแต่เพียงมอง ให้ตาน้องปลอบขวัญ
เพราะวาสนาไม่เทียมทัน จึงมองกันแต่เพียงตา
…(ดนตรี)…(ซ้ำ)*
ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
ไม่มีน้ำตา หลั่งมาทั้งใจ ให้เธอยิ้มมอง
ไม่มีน้ำตา หลั่งมาสำรอง ให้คลายหมองหม่น
ไม่มีความหลังมาฝังใจ ให้เศร้ากลม
อยากไปให้พ้น จนแสนไกล จนตายจากกัน
ไม่มีน้ำตา หลั่งมาไหลริน กัดกินหัวใจ
ไม่มีน้ำตา หลั่งมาไว้ให้ เมื่อใจฉันมั่น
ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีวันนี้ ไม่มีเธอฉัน
ไม่มีสัมพันธ์ ให้เธอฝันดี ไม่มีน้ำตา
…(ดนตรี)…
ไม่มีน้ำตา หลั่งมาไหลริน กัดกินหัวใจ
ไม่มีน้ำตา หลั่งมาไว้ให้ เมื่อใจฉันมั่น
ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีวันนี้ ไม่มีเธอฉัน
ไม่มีสัมพันธ์ให้เธอฝันดี ไม่มีน้ำตา
ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
ชีวิตไม่สิ้นทุกคนต่างดีดดิ้นไป
ตราบใดที่ยังหายใจไม่ว่าใครต้องดิ้นรน
ยึดตนไว้เป็นที่พึ่งแห่งตน
อย่ามั่วคิดให้หมองหม่นอดทนสู้ไป
ประกอบกรรมดี ไว้เป็นศักดิ์ศรีวิลัย
พระคงคุ้มภัย พระช่วยให้ใจสุขสันต์
กราบพระ ก่อนนอนขอพรทุกวัน
ความสุขนั้น ท่านคงได้พบประสบแน่นอน
…(ดนตรี)…
จงลี้หนีห่างหลุมพรางกั้นกลางดักไว้
อย่าเพลินหลงเดินไปใกล้เงาอบายจะหลอกหลอน
ยึดธรรมไว้เป็นที่พึงสังวร หากใครหลงทางมาก่อนจงย้อยกลับตัว
เปลี่ยนเดินทางไปที่ไกลห่างพ้นทางชั่ว
ก็คงรอดตัว มิต้องหวั่นกลัวสิ่งใด
จงยึดหลักธรรม ฝั่งจำขึ้นใจ เดินต่อไป
แล้วจงลิขิตชีวิตท่านเอง
คำร้อง สติ สติฐิต
ทำนอง เนรัญชรา
อันดอกฟ้าอยู่สูงถึงแดนฟ้า
ใครปรารถนา เชยชมยังเอื้อมถึง
จะอยู่ไกล เกินดาวสุดดาวดึงส์
ยังอาจเอื้อมถึงคว้ามาชมได้ด้วยความดี
*แต่ดอกเดียวสุดงามเพราะความพิสุทธิ์
สุดมือมนุษย์เช่นฉัน เอื้อมโอบถวิล
อุตสาห์เก็บเกี่ยวรวมบุญบำเรอหวังเธอปราณี
เธอไม่ใยดีเพราะเป็นมาลีที่บูชาธรรม (ดนตรี/*)
ชรินทร์ นันทนาคร
งามเอ๋ยงาม กรุแม่เอ๋ยงาม
ดั่งความเสกสรร ใครหนอหล่อปั้น
หรือหนีจากสวรรค์มาจากชั้นดาวดึงส์
งามฝังตา เมื่อยามยิ้มมา
สบตาตะลึง ตาหวานหว่านซึ้ง
ความหวานเพียงรวงผึ้ง พาซาบซึ้งตรึงใจ
ยลโฉมอนงค์ ดั่งกินนรลงสรง
พาให้หลงเผลอไป บุญสร้างไว้เมื่อปางใด
ทำบุญไว้ด้วยอะไร จึงงามไปทั่วเรือนร่าง
*งามผิวพรรณ ดุจจะเย้ยจันทร์
ให้พลันจืดจาง งามคิ้วแก้มคาง
ใครหนอมาเสกสร้าง งามติดค้าง เตือนตา
เนื้อร้อง-ทำนอง โดย สง่า อารัมภีร์
เจ็บใจเพราะน้องมาปรวนแปร
สุดจักแก้ให้กลับคงเดิมมั่น
เสียดายพักตร์รักพักตร์เมียงมั่น
เสียดายโขนงโก่งรับที่ยักยวน
เสียดานเนตรนำชวนเสน่หา
เสียดายปรางช่างเบียบกระบวนมา
ให้นาสาสูบรสรันจวนใจ
เสียดายโอษฐุ์เอื้อนคำให้กำหนัด
เสียดายกรสอดรัดกระหวัดไหว
เสียดายเต้าเคล้าคลึงอุราใน
เสียดายในน้ำใจทุกสิ่งอัน
ครั้งนี้เสียรัก – ก็ได้รู้
เสียชู้ก็เพราะเชิงที่เฉาฉงน
เป็นชายหมิ่นชายให้อายคน
เหลือทน – แล้วโอ้ – หนอตัวเรา